بهداشت روانی آینه ای روبروی تو نیست آیا به دلیل کمرویی حضور در یک مهمانی برایتان مشکل است؟ دفعه دیگری که به یک مهمانی دعوت شده و از حضور در آن وحشت دارید، به این مطلب فکر کنید که هرچند خجالتی بودن و کمرویی مشکل بیش از 40% از کل افراد جهان است، اما این امر به این معنا نیست که این عده محکوم به زندان ابد هستند. به گفته روانشناسان، هر کسی میتواند با انجام اقدامات اولیه که شامل ورود تدریجی به موقعیت های جدید اجتماعی است، بر خجالتی بودن خود غلبه کند. شاید چندان عجیب نباشد که برناردو کاردوچییکی از بهترین متخصصان در زمینه کمرویی، زمانی درگیر همین مشکل بوده و با آن مبارزه کرده است. کاردوچی که اکنون سرپرست انستیتوی تحقیقاتی کمرویی ساوت ایست در دانشگاه ایندیانا است، میگوید که برخلاف اعتقاداتی که وجود دارد، کمرویی تا حدی که تصور می شود تغییر ناپذیر نبوده و از بدو تولد در انسان وجود ندارد. به این دلیل که ایجاد حالت کمرویی نیازمند شکل گیری شناخت و تشخیص وجود خود است که تازه پس از 18 ماهگی شروع به شکلگیری میکند. به گفته وی، کمرویی احساسات مختلفی چون خود آگاهی مفرط، خود سنجی منفی و توجه منفی به خویشتن را دربر میگیرد. <افراد خجالتی طوری رفتار میکنند که انگار تمام مدت آینهای در مقابلشان قرار گرفته است. البته با تمام اینها، ژنها هم در وجود این حس نقش دارند. حدود 15% از نوزادان با <خوی محتاط و محجوب> متولد میشوند- به این معنا که آنها نسبت به تجربیات تازه واکنشهای شدیدی نشان میدهند. برای مثال آنها از شنیدن صدای ترکیدن یک بادکنک از ترس بدن خود را جمع و منقبض میکنند. به گفته جوناتان چیک روانشناس، همچنین اگر یکی از دوقلوهای همسان، کمرو باشد، دیگری نیز به احتمال فراوان خجالتی خواهد بود. او می افزاید: البته این بدان معنا نیست که کمرویی از پیش تعیین شده و ارثی بوده یا اینکه غلبه بر آن غیرممکن است، اما اصولا عده ای به طور مادرزاد نسبت به کمرو شدن مستعدتر از افراد دیگر هستند. به گفته کاردوچی، به طور خلاصه، افراد کمرو تمایل دارند رفتاری دوستانه و مطمئن به خود داشته باشند، اما به نظر نمیرسد بدانند چگونه این کار را انجام دهند. آنها بیش از همه به خاطر افراط در خودآگاهی، در موقعیتهای جدید اجتماعی دیرجوش بوده و به آهستگی با محیط هماهنگ و آشنا میشوند. <این افراد وارد یک فضای اجتماعی میشوند، اما اگرطی 10 دقیقه نتوانند احساس راحتی کنند، برمیگردند و از این محیط فرار میکنند.> در نهایت، افرد کمرو دارای حالتی هستند که کاردوچی آن را <منطقه آسایش محدود> مینامد. این افراد ممکن است اجتماعی به نظر برسند و دوستانی هم داشته باشند ،اما در واقع دارند در یک حلقه کوچک از معاشرین، مدام به تکرار رفتارهای مشخصی میپردازند و تمایلی به قرار گرفتن در موقعیتهای اجتماعی تازه ندارند. کاردوچی اشاره میکند که با تمام اینها، کمرویی وابسته به عزت نفس نیست. این افراد میتوانند در جنبههای خاصی از زندگی خود بسیار با اعتماد به نفس باشند، برای مثال آنها میتوانند در مقابل صدها نفر به معرفی موضوعی بپردازند، اما تصور یک گفتگوی ساده و معمولی با یک غریبه آنها را به شدت مضطرب میکند. از درمان خود نترسید برای مقابله با کمرویی چند روش وجود دارد. یکی از آنها آموختن تکنیکهای تمدد اعصاب و رها کردن افکار است. به گفته چیک، افراد میتوانند با آموختن این روشها خود را در شرایط مختلف اجتماعی تصور کرده و در همین حال با تنفس آهسته و عمیق خونسردی خود را حفظ کنند. آنها میتوانند چگونگی توسعه بخشیدن به منطقه آسایش را بیاموزند. کاردوچی میگوید یک روش مناسب برای انجام این کار داوطلب شدن در کارهاست. <هنگامی که داوطلبانه به انجام کاری میپردازیم، اطرافیان توجه چندانی به میزان مهارت ما ندارند، این افراد به زمانی که شما در اختیارشان قرار میدهید نیاز دارند و به این ترتیب شما مدام در حال بررسی و انتقاد از خود نخواهید بود.> هر دو این روانشناسان عقیده دارند که غلبه بر کمرویی باید به صورت تدریجی و گام به گام انجام بگیرد. برای مثال اگر فرد کمرویی قصد دارد از همکارش دعوت کند که با هم قراری غیرکاری داشته و بیشتر با یکدیگر آشنا شوند، اولین هدف او باید این باشد که در ابتدا بتواند با او در مورد مسائل معمول کاری صحبت کند. این شخص باید قبل از این کار، گفتگویی مشابه را با یک دوست یا مشاور تمرین کند. یک نکته مهم این است که افراد کمرو نباید مسئولیت تمام برخوردهای ناموفق اجتماعی را بر گردن خود بگذارند و همواره خود را مقصر بدانند. شاید با تمام این کوششها، باز هم طرف مقابل علاقهای به صحبت کردن یا بیرون رفتن با این شخص نداشته باشد و این لزوما نشانه ناتوانی شخص کمرو در ایجاد ارتباط نیست. • اطلاعات |